Zelfs als ‘we’ niet winnen geniet de schaatsfan van allrounden

Een ode aan het allrounden door Irene Postma

Artikelen zijn gratis te lezen. Wil je ons steunen zodat we verhalen kunnen blijven maken die jij leuk vindt? Je vrijwillige donatie is van harte welkom. Dankjewel!

Twee keer werd het Noorse volkslied gespeeld afgelopen weekend in Thialf. De laatste keer dat dat gebeurde bij een WK Allround was in 1994 toen Johann Olav Koss won. Bij de vrouwen was het voor het laatst in 1938, de tweede winst van Laila Schou Nilsen. Voor de Noren is het de échte wereldtitel, daar geldt een afstandskampioenschap alleen als surrogaat.

Een mooiere manier van kijken is het, of misschien wat meer rekenwerk, maar het allround is een oude competitievorm in het schaatsen, en een goede. “Je kunt wel zeggen dat je sneller bent dan ik, en dat klopt misschien ook, maar ik houd het langer vol”. Dit is iets wat Sander Eitrem tegen Jordan Stolz zou kunnen zeggen en dat was ook wat dit kampioenschap zo spannend maakte tot halverwege de laatste afstand.

Voorsprong van bijna 24 seconden ‘opgevroten’

Dat het tussen deze twee kampioenen zou gaan lag voor de hand. Stolz won de 500, terwijl Eitrem zonder enige zichtbare explosiviteit ruim twee-en-een-halve seconde verloor en 12e werd. Aansluitend verbeterde Eitrem het baanrecord van 6:04 naar 6:01.61, en verloor Stolz 18 seconden met een elfde plek. In de 1500 eindigde Eitrem als 2^e achter Stolz dus alles kwam neer op de mogelijkheden die Stolz na zeven afstanden gereden te hebben in vier dagen nog over had voor de 10 kilometer. En dan blijkt dat zelfs zo’n grote voorsprong, in dit geval van 23.7 seconden, wordt opgevroten als je wordt ingehaald op die afstand. Dat je een pr had moeten rijden op die 8^e rit om kampioen te worden. En dat je dankzij nog twee andere sterke jeugdige lange-afstandsrijders naast het podium uitkomt, op de vierde plek.

Stolz was vermoeider dan hij zelf dacht ..

Stolz moest toegeven: “De 1500m ging al niet zoals ik wilde, ik was tamelijk kapot, maar ik geloofde dat ik nog steeds een 10k kon rijden. Helaas was ik vermoeider dan ik zelf dacht.” Dat had natuurlijk met de hele onderneming van acht afstanden in vier dagen te maken. “Ik ben blij dat ik niet heb opgegeven. En als er nog eens een mogelijkheid is om op beide podia te staan, dan zou ik dat doen, maar niet in de conditie waarin ik nu ben. Niet dat ik het wíl doen (want het doet zeer), maar ik zou het willen proberen. Ik ga in elk geval werken aan het verbeteren van zowel mijn uithoudingsvermogen als mijn sprint.”

Droom komt uit voor Sander Eitrem

Sander Eitrem was na de Olympische 10.000m ziek geworden en is pas een kleine week voor dit WK weer opgeknapt. Misschien dat de rust hem goed heeft gedaan. “Het is een droom die uitkomt voor Ragne en mij, goed presteren in de Olympische Spelen, en dan een allround titel ter afsluiting. Het is groot in Noorwegen, schaatsen staat weer op de kaart. Allroundkampioenschappen zijn bijna groter dan de Olympische Spelen voor de Noorse fans. Er is zoveel geschiedenis. Noren vinden een afstandstitel geen echte wereldtitel. Ik wil nog wel tien jaar doorgaan, en er komen nog veel goede jonge schaatsers, dus we hopen dat er mooie dingen gaan gebeuren.”

Het WK allround is nog steeds het paradijs voor de lange-afstand rijders, maar enige aanleg voor de 500 en 1500 is wel nodig, en Nederlander Chris Huizinga zei dat nooit te hebben gehad. Daarin waren Roest en Kramer al beter geweest. En om daarin te investeren, voor kampioenschappen die tegenwoordig niet meer elk jaar werden gehouden, zag hij niet zitten. Stijn van de Bunt, die een prachtige 5000 reed voelde op de 10.000 meter na één rondje al dat het wel lang zou worden, en toen Huizinga bij hem wegreed moest hij zijn eigen vermoeidheid en de 8^e plek accepteren.

Zilver en brons voor Jilek en Semirunniy

De Tsjech Jilek reed een puike 12.30 en won de langste afstand, waar hij op de 5000 nog het een en ander had laten liggen. “Na mijn pr op de 500m kon ik niet snel omschakelen, en kreeg de juiste techniek niet te pakken. Ik heb daar wat laten liggen, maar ik denk nog steeds dat Eitrem mij dan ook had verslagen. Deze 10.000 was een perfecte race. Dat was wat ik wilde. Ik ben blij dat die race mij nog naar het zilver bracht. Ik denk wel dat ik nog veel kan verbeteren op de 1500 om daar ook op het podium te komen en meer een allrounder te worden.”

De Pool Vladimir Semirunny werd dankzij de tweede plek op de 10km derde in het klassement. “Ik ben er heel blij mee, maar in mijn hoofd had ik een iets snellere 5 en 10 km gepland. De 1500 reed ik goed, ik wilde alleen maar rondjes 26 rijden, en dat lukte, dus dat vond ik wel gaaf.” Verbaasd over het eindigen voor Stolz was hij niet: “Ik dacht vooraf dat als ik onder de 12.35 kon rijden, ik hem kon verslaan. Het is leuk dat dat gelukt is, ik ben heel blij.”

Bij de vrouwen wint ook een Noor: Ragne Wiklund

Bij de vrouwen lag het dichter bij elkaar. In principe ging het hier ook tussen Ragne Wiklund de lange-afstander en Miho Takagi de sprintster. Maar het niveau van Takagi op de lange afstanden was sterk, en Wiklund begon met een grote verbetering van haar persoonlijke beste tijd en een 5^e plek op de 500 meter. Na de eerste dag lagen de twee rivalen op kop, exact gelijk in punten. De 1500m zou een sleutelrol kunnen spelen, maar waar Miho in een direct duel Ragne versloeg, was het onze Nederlandse Joy Beune die de winst pakte en liet zien dat ze nog steeds meester is op deze afstand. Beune verloor op de slotafstand de race en de ranking van Marijke Groenewoud. Wiklund leek voorzichtig te beginnen in de slotrit, en Takagi leek tot halverwege redelijk aan te kunnen haken, maar de laatste twee kilometer bleek Wiklund de 32ers te kunnen vasthouden, in tegenstelling tot de Japanse. Die verloor net genoeg om zich tussen Groenewoud en Beune te nestelen en het brons te pakken.

Wiklund: “Het hielp me dat ik niet als de grootste favoriet dit kampioenschap inging. Ik hield die mentaliteit: focussen op wat ik goed kon, met controle. Ik was blij met de 1500 in 1.53,83 en ik had nog nooit 1.54 hier gereden, ik voelde me toen veilig op de 5000, maar het was wel zwaar. Ik wist pas twee ronden voor het einde dat het binnen was. De meeste Noorse schaatsfans geven alleen om allround. Ze schrijven de rondetijden mee en houden van meerekenen. Dus dit is zeker heel bijzonder. Er vloeiden tranen bij veel van hen, ook bij oud-schaatsers.”

Marijke Groenewoud: Neerlands hooop in bange allrounddagen

Groenewoud: “Ik voel me echt wel een allrounder, niet een lange-afstander. Ik kom voor goud maar als je de eerste 500 m al een achterstand hebt dan mag je blij zijn met een zilveren medaille. Het verschil was 7 seconden met Wiklund en je weet dat zij goede 5 kilometers kan rijden, dat het lastig is. Ik wilde een goede tijd neerzetten, alleen ze reed een superstabiel toernooi, dus alle respect voor de winnaar.”

Joy Beune: “Ik was heel blij met de winst op de 1500, al weet ik allang dat ik de beste ben op die afstand, het is toch wel een fijn gevoel dat je weer een keer een statement kunt maken. Alleen ik baal van die 5, 6.56, dat is gewoon niet goed genoeg. Takagi reed echt megavlak. Ik zat te wachten tot ze misschien een keer zou instorten, maar nee, ze deed het hartstikke knap, dus ik werd vierde.”

Afscheid Martina Sablikova en Miho Takagi

Wat, naast de naam van de winnares, ook zal blijven hangen is het afscheid van twee grote kampioenen, Martina Sáblíková en Miho Takagi. Die pakten het verschillend aan. Sábliková had besloten dat de 3000m haar laatste race zou worden. Geëmotioneerd hoorde ze aan de start het oorverdovende gejuich aan en bij het klinken van de bel voor de laatste ronde stopte ze met schaatsen en reed ze een ererondje uit, hartjes naar het publiek gevend. “Het was zo emotioneel, voor de start van de 3000 was ongelofelijk. Ik had nooit gedacht zoveel emotie te voelen. Het applaus was te groot voor mij, overweldigend. Ik reed de eerste rondjes lachend. Het was de beste 3000 ooit want ik ben nooit zo ontspannen geweest, en ik wilde ook niet finishen, wetende dat het mijn laatste meters waren.” 

Wiklund, die daarna nog moest rijden, zei dat het haar meer deed dan ze had gedacht. “Sinds ik klein was heb ik haar zien rijden.” Takagi streed tot het einde om goed te rijden. “Ik had geen ruimte om emotie te voelen”, zei ze. “Want ik wist dat ’t hard vechten was. Ik was blij na de goede 1500m, de beste van het seizoen. De 5000m is lang maar ook leuk. Het was zo speciaal om de laatste race in Thialf te rijden en in deze wedstrijd. Ik heb nog wat tijd nodig om te beseffen dat het echt voorbij is.”

Emotioneel was haar coach Johan de Wit wel. “We hebben echt goed gereden, dat is heel mooi, maar het is kloten dat het voorbij is. Dat doet zeer. Ik vond het nog niet nodig en zij wel. Ze wil gaan studeren en reizen.”

Ook Francesca Lollobrigida zal een time-out nemen van het schaatsen, maar sluit niet uit dat ze over twee jaar een come-back zou kunnen maken.

De schaatsgeschiedenis kent veel Noorwegen-Nederland rivaliteit. In de afgelopen vier dagen was de sprint voor Nederland en het allround ‘thuis’ bij Noorwegen. Ook de Nederlandse fans konden daarvan met volle teugen genieten.